gün ece güneşi tuttu avucunda
elimin altında küçük yok oluşlar.. kimin hediyesi hatırlamıyorum sandım.. yanılmışım.. beni en çok o sevdi..avcuma bir kalem sıkıştırdığında en güzel hediyesi sandım.. elim yüzüm mürekkep.. her yazdığım kelime leke gibi göğsümde..
söylediğim gerçek olmuyor.. sustuğum duyulmuyor.. uykularıma gölge düşer oldu..
ne kadar çok sevdi beni? kolumdan tutup duvara çarptığında yüzümü, "senin adın bu değil" dedi ya.. o zaman anlamıştım yüzüme başka bir yüz çizdiğini.. elimden başka bir eli çekip yüreğine koyduğunda kimse yok sandım gözlerinden geçen.. ben geçiyormuşum gözlerinden.. esintimi yanına almış da ondan gitmemişim peşinden.. benim adım bu değildi ya, döndüm yüzümü olmayan ülkeye.. ve bir ve iki.. o beni iyi bilir.. ve üç ve dört.. gittim, sonrası taş toprak olacak bütün yollar dedim.. bulana bulana devam.. beni ne kadar sevdiyse o kadar çok çabuk kırıldı kemikleri gittiğimde.. tuzla buz oldu Tanbey.. kocaman elleri bırakmadı gölgemi.. şimdi lanetli topraklarında çiçek açmıyor bu diyarın.. avcumun içinde bir kalem.. elimin altında yokuşlar..
yazan kişi bedbug saat
23:45
Lakırtı: 0
çalmadan ç'alıntılamak serbesttir ve fakat, heyhat!?
