insan kendini yapayalnız hissediyor kimi zaman. ortalıkta napacağını bilmeden etrafa bakan küçük bi çocuk gibi buluveriyorum kendimi. kafama kapşonumu geçirmişim. montum en pofuduğundan. annem öyle istemiş üşümeyeyim diye. etrafımda boyumdan büyük binalar. hangi sokaktan girsem "huzur"a çıkar acaba." güven"e çıkar.. iyi niyetinden sual olmaz dedikleri hani.. öyle bir teslim oluş..
küçük parmağımda bir küçük serçe. yalandan kim ölmüşse söyleyeyim sürünerek de olsa devam ediyor hayat.. bizi kandırmasın.. uykumdan çalıyor zebaniler.. karanlık odada bir büyük canavar var.. bir kova kum taşıyorum yanımda.. gereksiz konuların üzerine atıp yok sayayım diye.. itinayla.. ben gerçeğin gözlerine baktım.. ağladığım zaman anlarsın..
çalmadan ç'alıntılamak serbesttir ve fakat, heyhat!?
2009-03-19
gargamel/alice
kocaman burnumu her yere sokuyorum.. herşeyi bilmek istiyorum. malumatım olsun. hakim olmadığım her konu hakkında garip bir tedirginlik, gereksiz bir güvensizlik.. belki de gereklidir bilemedim şimdi. güvende olmama durumu gerekli olamaz elbette ama hani temkinli olmak gereklidir belki de. kırılma noktasından az önce farkederseniz ha kırıldı ha kırılacak durduğunuzu, tıpkı asla kırılmaz denilen tabakların tuzla buz olması gibi şaşkınlık verecek derecede beklenmedik bir durumla karşılacağınızı yani, bilirseniz.. belki de kendinizi koruyabilirsiniz. kafam kadar karışık, yalanlar kadar uzun bir cümle kurdum sanırım. neyse siktiret. demem o ki içimde neydüğü belirsiz bir sıkıntı var uyandığımdan beri.. altıncı hissim mi devreye girdi yine? yoksa kendini kaybetmelerde inecek mi var? bilemedim. derin nefes alıp veriyorum deniz kıyısında.. etrafımdakiler midemin bulandığını sanıyor muhtemelen.. bulanıyor aslında bulanmıyor değil.. de tek derdim o olsa keşke.. doğuştan arzlıyım sanırım ben.. söz söylemekten çok kusmaya koşullanmış bi insan haline gelmemin sorumlusu da kendimim belki. şu söylediklerimin bile ne denli önemsiz kabul edileceğini biliyorum, ondan heralde bu sayıklama durumu.. kabul edememe.. kusmuk da olsa benden, adam gibi konuşmuş olsam da benden.. benim kıymetim varsa onların da olmalı.. onların kıymeti yoksa ben olmamalıyım belki.. tek sorunum: yutkunsam da gitmeyen, sürekli boğazıma takılan şu kütle.. işte şu kütle, beni içerimden yok ediyor.. yavaş yavaş kemiriyor.. tükürsem mi, yoksa yutmaya çalışmaya, yutkunmaya devam mı etsem bilemiyorum.. bildiğim tek şey aklımın doğru çalışmadığı.. evet evet.. aklım bozuldu benim. duygu durumum dumur oldu heralde. hissizleşmekten öteye geçtim korkudan.. evet evet ben sadece korkuyu hissediyorum. tedirginlikten elim ayağım dolanmış, saçım başım birbirine girmiş durumda. hayırlısı artık.. zaman yolumu gösterir belki.. herşey kısmet.
çalmadan ç'alıntılamak serbesttir ve fakat, heyhat!?
2009-03-14
oblivisci
bir yalancının peşinden yola düştüm. en büyük yalanına kandım da uyandım güne. içirimde yanan alevi üfleye üfleye mi büyüttüm, yoksa herşeyi yakıp yıktığını görmezden mi geldim dersin.. kendime döndüğümde gözlerimi sımsıkı kapadım, ben yokum, geçmişim yok, gururum yok, aklım yok.. kendimle verdiğim savaşta kaçıncı kez yeniliyorum bilemeden teslim oluyorum.
beyaz bayrağı ben açtım. sol yanımda duran gözü yaşlı kadını öldürdüm. unutkanlığıma sığınıyorum..
