nasıl derler?
Hayata ters orantılı ilerliyorum. Onun süresi uzadıkça ben kısalıyorum, o büyüdükçe ben küçülüyorum. Aklım birbirine zorla çakılmış iki çıtanın ucunda sallanıyor. Bunca zaman unutmak için uğraştığım herşey bir anda karşımda dikilip bir bir anlatıyor neler olduğunu: Bir sen yoktun, iki sen vardın, üç sen yokla var arasında bir yerde asılı kaldın.
boğazıma düğümleri sıraladım. iki boğum sonrası sessizlik...
olmayan ülkenin olmayan insanı
insanın kendine bile yetememesi mümkün müdür? değil ki başkasına..
Dangling
bir süredir ayakları yere basmayan bir kız çocuğu gibi hayalleriyle ve belki de hayalleri için yaşamanın insana nasıl bir son hazırladığını düşünüyorum. hayal demek ne kadar doğru olur bilmiyorum. umut demek daha iyi sanırım.. umut ettikleri için yaşamak. elde edebileceğini düşündüğün şeyler için savaşmak, çabalamak ve çamura bulanmak. sonunda üstünüz başınız kir içinde kendinizi hiç bilmediğiniz bir yolun başlangıcında bulabiliyorsunuz. yeni bir başlangıç için hazır mıyım diye soruyorsunuz. bilmem belki de sormuyorsunuz da bu tamamen benim kuruntum.
ben sordum.. soruyorum.. ve huzurunuzda kalemleri kırıyorum.. sayfaları yırtıyorum.. umutsuzluğumdan 3 katlı iskambil evimi kuruyorum. camı pencereyi açmayın..
