nasıl derler?

Hayata ters orantılı ilerliyorum. Onun süresi uzadıkça ben kısalıyorum, o büyüdükçe ben küçülüyorum. Aklım birbirine zorla çakılmış iki çıtanın ucunda sallanıyor. Bunca zaman unutmak için uğraştığım herşey bir anda karşımda dikilip bir bir anlatıyor neler olduğunu: Bir sen yoktun, iki sen vardın, üç sen yokla var arasında bir yerde asılı kaldın.
boğazıma düğümleri sıraladım. iki boğum sonrası sessizlik...