b: Ekim 2008

şş

ses çıkarmıyorum.. nefes bile almıyorum..

burada olduğumuzu anlamasınlar..

içdüşey

gözleri içine bükülen küçük kız çocuğu.. elleri kolları kendini saran oyuncak bebek.. yarım kalan her cümle.. sessizlikte kocaman olup, gözlerini belerterek üzerime yürüyorlar geceleri.. geceleri piano sesleri gibi her adımım. kimsenin bilmediği bir dil konuşuyorum kendi kendime.. anlaşılmayı beklemediğini söyleyen en büyük yalancıyım.. akıp gidiyorum paçalarımdan.. leş gibi.. bir miktar ileride bulunuyorum.. sanırım öldürdükten sonra yalnızca bir miktar sürüklemişler gözbebeklerimi..
bir başkası için konuşmaya başladığında susmak gerekir dediler.. sustum. bunca zaman. ağzımı bıçak açtı.. kan revan dilim döndüğünce sayıklıyorum şimdi. birisi için yaşamaya başlayınca öl dediler.. öldüm. uykularıma dolan rüyaları biriktirdim. küçük odanın tavanına yükseldiler.. sabaha kadar bir küçük insan boyuna inerler.. biliyorum.. uçan balonumu sakladığımı kimseye söylemedim.
söylemedim. bilmiyorsun.

"İçimde saydam

ipler sallanıyor.
Anneme 'salıncaktan
düştüm' diyorum.
'Göz kapaklarıma
tentürdiyot bas.'
Üfle
ama çok üfle.
Sızım
geçene kadar.."*

*umay
rüya duvarları

geronimo

izini bırakamadığın yolda yürümenin anlamı yok..
gözlerimi kapayıp geri geri yürümeyi denedim.. düştüm.. doğruldum.. taşları saydım.. güneş vardı.. ay hala hilalmiş öyle dediler.. "yarım elma gönül alma hesabı bu" dedim.. "dolunay değilse işimize yaramaz".. işe yaramayan bendim belki, bilmiyorum..

ne için uğraşıyorum ki..
sadece uyusak diye sayıkladım kendi kendime..
hep. çok.

"screaming

'geronimo!',
they run for it down the road;"