hiç korkmayı özler mi bir insan evladı?
küçük oyunlar oynuyoruz aramızda.. o kadar eğleniyoruz ki bilemezsiniz.. siz de katılın dememem, sahteliğini idrakınızdan korkumdandır. ne kadar devam eder bilemiyorum.. belki yarın, belki yarından da yakın infilakı, koynumuzda uyuttuğumuz bombanın.. adım atıyoruz boşluğa.. ballandıra ballandıra anlatıyorum "bakın yerleri laminant kaplattım yeni.. nasıl sağlam bir bilseniz, çıtı çıkmaz.. üzererinde yürüyor değilde uçuyor gibisiniz.. değil mi?" inanıyorlar.. ben susuyorum dünya susuyor.. ben gülüyorum yüzler ayndınlanıyor.. sanki bir bulmacanın düğüm noktasıyım.. küçücük evrenimde merkezde olmaya o kadar yabancıyken neden bu zulüm? soramıyorum kimseye.. bırakıp gidemeyeyim diye inadına bağlıyorlar bileklerimden.. oysa bilmiyorlar ki bu uzun koridorlar sonsuza açılır.. aklımın kafesinde bir küçük kanarya.. makara çekip durur.. uyandığım sabahlar benim.. uyuduğum geceler benim.. kaçıp başka diyarlara yürürüm topal bacağımla.. kırdım bileğimi.. yumdum gözümü.. yuttum sözümü..ufkunuzdan size el sallayacağım gün miladımdır.
yazan kişi bedbug saat
22:48
Lakırtı: 0
çalmadan ç'alıntılamak serbesttir ve fakat, heyhat!?
