zorluklarından sıyrılıp, kimi zaman anlamını kaybeden amaçların ve geriye kalacak 'tek'in, en sevgilinin düşü çıkmadan akıldan.. nasıl devam edeceğimi bilemiyorum.. bu yapış yapış yumağın içinde ezilip büzülürken, bir an geliyor güneş yüzüme gülmüyorken karanlıklarda önümü göremiyorum.. "sabredin" diyorsunuz.. ama öyle zor geçiyor ki zamanlar.. ve öyle parça parça ediyor ki etlerimi.. inanın istemek bile yetmiyor yapmaya.. serüvenlerim bitmiş Severinus gibi oturmuş yatağın kenarına musaların o acıtan ezgilerini dinler buluyorum kendimi.. acıyarak.. ardından kelimleriniz beliriveriyor, sonra o kahverengi oda, kütüphanenin kenarında bir fotoğrafınız.. yıllar yıllar geçiyor sanki üzerinden sevinçlerimin.. kendi ellerimle yüzüme sürüyorumdur belki çamur olmuş toprakları.. ama olsun.. yanılıyorsam da sizin gibi yanılmış olmayı umarak devam edeceğim.. sonsuz sevgi ve saygılarımla...
yazan kişi bedbug saat
14:42
Lakırtı: 0
çalmadan ç'alıntılamak serbesttir ve fakat, heyhat!?
