b

kimsemiz yoktu.. herkes bir adım ötede duruyodu hayatımızdan.. ve biz yanaklarımız dolgun, gözlerimiz perdeli yanımızdan yamacımızdan geçenlerin farkında olmadan.. ve belki farkında olarak umursamadan devam ediyorduk yolumuza.. yada edemiyorduk.. ne farkeder.. yanınızda büyümüş dahi olsa bir insan evladının aklına sızamıyorsunuz.. sızamadığınızda bir şüphedir alıyor koynuna.. sarıyor sarmalıyor.. sizi bir tek şüpheleriniz seviyor.. anlamıyorsunuz.. ardından dönüp baktığınızda geriye "farketmemişim" diyorsunuz ya işte.. etmiyorsunuz.. birini omuzundan koklamak, varlığınızla yokluğunuzun ortasında durmadan koşmak, zaman yavaş ilerlediğinden yorulmadığınızı sanmak..
uyanık olduğumuzda uykuyu, uykuda olduğumuzda uyanmayı düşlüyoruz.. ne saçmayız.. büyük saçmayız.. abartıyoruz.. o nedenle sakin.. sükunetin eteğinin dibinde oturup unutacağız..
insan kimmiş neymiş.. ayıp etmişler, kaçıp gitmişler.. öyle olmamış, böyle olmuş.. olması gereken buymuş.. vay a.q.mış.. reset atıyoruz.. bildiğimiz herşeyi unutuyoruz.. kaydedilmemiş bilgilerimiz siliniyor.. yavaştan kaçıyoruz.. müsadenizle eriyoruz.. izninizle süzülüyoruz.. biz dediysem.. o da büyük yalan.. neden? çünkü abartıyorum.

çalışma alanım teselli benim..
şarkıdan çekip çıkardığım bir cümleyle sonucuma varıyorum:
"bir zamanlar ben de sevilmiştim."