b

bu bir kaybolma savaşı.. ne söylediğimizin önemi yok.. bir hastane yatağında uzanmış yatarken.. yanıbaşında sessizlik durur.. söylemeyi umduğun herşey dudaklarının arasına sıkışır.. satılıktır.. kıyaslamanın başladığı yer orasıdır belki.. o sırada "neler vermezdim.." deyip bir sürü şeyle boy ölçüşürsün.. ve hep biraz kısasındır.. sıkışmışsındır sessizlikle duvarın arasına.. ne kadar istemesende umudedersin bir de.. belki en kötüsü.. "yarın, daha iyi olacak.. "

ve fakat tarih tekerrürden ibaret değildir.. bazen gerçekten daha iyi olur.. hep ölümü kucaklamaz ilaç kokusu.. hep aynı acıları çekmez insan.. baştan aşşağı korku sardığından bedeni.. saklanmaktan utanır da yüz yüzeyken söyleyiverir: geçmişten gelen esinti geleceğin habercisi.. aynı döngüde kavrulur insan.. nasır tutmayan parmakların acır..

ufak bir çığlıkla alev alır kağıtlar.. geçmişimiz silinir gözlerden.. zihinden silinmesi zaman alsa da çabucak vazgeçer hatırlamaktan.. gülname dökülür dillerden.. somurtan yüzler gül olur.. yanında bir ben olur.. yanımda bir sen olduğu gibi.. söze ihtiyaç duyulmayan yerlerde geçmişi söyler susarız.. güneş doğar üzerimize.. gün döner, adın gibi 'sır' olur kucağındakiler.. hem belki bu yarın gerçekten daha iyi olur..


korkma cecom..