b

yaşanılan her şeye öyle gereksiz anlamlar yüklemişim ki, kendi içimde kumdan kaleler yapıp kendi elimle yıkmışım.. mışmışım.. birilerinin hayatında -mişli geçmişe tekabul ederken, sende varolmanın huzuru çöktü üstüme.. bi yandan kapıdan adımımı attığım günden beri herşeyi baştan öğreniyorum, çocuk gibi soru soruyorum sürekli.. şaşkınım evet kabul ediyorum.. kıymet bilinmesi kıymet verilmesinden midir yoksa tanrının kucağıma bıraktığı güzel hediyem misin bilemedim.. doğru zamanda doğru yerde olmuşumdur belki ilk defa.. adım adım yürümüşüm de gelişine yol almışımdır.. asıl şimdiye kadar 'el yordamıyla devam etmişim hayatıma.. 2 kolum olmasına rağmen..' ondan mıdır alışık değilim engebe olmayan yollarda yürümeye, sıcak karşılamalara.. ara sıra "yine ayağım burkulacak eminim" diyorum kendi kendime.. koluma giriyorsun.. iyi ki yapıyorsun..