b

bazen adımı bile unuttuğumu düşünüyorum artık.. öyle bir zamanda karşıma çıkıyor ki bu gri bulut, önümü göremediğimden camları kırıyorum.. ayağıma batan kırıkları da cabası.. "üstüme ince birşeyler alayım.." dediğim gün, yağmur kahveme su katıyor.. üstelik sağanak sinir sıkışmaları peşimi bırakmazken.. en saydam yanımı nasıl bir köşeye sıkıştırayım? sayıklamalarım durmuyor.. adını hatırlamak yetmiyor insana, ki hala buradayız.. hem yerimi yadırgadığım söylenemez.. neden hergün farklı biri olarak uyanıyorsam.. işte tam da o yüzden ayağımın altı nasır.. gri aşina.. 'çıt' çıkmıyor evimde, ben sıra sıra camları çatlatırken.. fizyolojime yenik düşüyorum.. oysa kılcal damarlarımı takip edecek olan geldiğinde görecek ki kırmızı halılar sermişim yoluna.. da kıymetini bilmeden açmış hepsini teker teker.. tekerledikçe ayağıma dolanıyor kelimeler..

vitam ago in nebula et.. korkuyorum.. özür dilerim..